Japan in beeld

Terwijl mijn dochter tussen de middag in slaap gevallen was, deed ik gisteren even de tv aan, om een update van het nieuws te zien. De tv kwam daarna bijna niet meer uit. Met verwondering en respect tegelijk heb ik zitten kijken naar de effecten van de kracht van de natuur in Japan.

Vandaag opnieuw nieuws-updates. De aarde lijkt weer wat tot rust gekomen te zijn, maar de effecten van de aardbeving daar zijn nog niet gestopt. Integendeel, op sommige plekken worden ze heviger en maken ze de mensen in Japan het nog lastiger om de zaak proberen weer in "normale" banen te leiden.

Sterker nog; met de nodige verontrusting kunnen mensen van over de hele wereld kijken naar datgene wat de aardbeving van gisteren heeft aangericht. Camera's volgden gisteren al de tsunami en vandaag staan de camera's met live-verbindingen naar "all-over-the-world" gericht op de kritische punten.

Het is een bijzonder fenomeen, dat je tegenwoordig overal bij aanwezig kunt zijn, of alles direct kunt zien, maar in de afgelopen uren heb ik me lopen afvragen "wil ik dit wel zien?"

Een ontploffing van iets bij een kerncentrale. Een stroom van water, modder, auto's en huizen, die alles overspoelt en vernietigd. Beelden op afstand van mensen die doodsangsten uitstaan. En tegelijk het gevoel hebben dat je op afstand via tv of internet wel zit te kijken, maar niets kunt doen.

Vooral dat laatste is iets wat tegen het gevoel indruist. Onmacht, terwijl je wilt helpen.

De beelden geven een ander perspectief op verschillende zaken die op andere schaal en op andere plekken spelen.

Maar beelden zijn ook vluchtig. Ze worden opgevolgd door volgende, nieuwere beelden. Als ze maar niet te vluchtig worden, denk ik, terwijl ik de tv uitzet en m'n gedachten probeer te verzetten.

Kers op de slagroom van de taart

Terwijl de januarimaand voorbij raast, zijn er zo af en toe van die momenten, die de kers op de slagroom van de taart genoemd kunnen worden.

Gewoon, omdat het leuk is om als bestuurder de kans te krijgen om leuke dingen te doen. Wel passend bij de portefeuille, maar niet "politiek-wereldschokkend".

Afgelopen week kreeg ik de kans om bij één van de kinderopvang-instellingen in onze gemeente voor te lezen. Dit in het kader van het nationale voorleesontbijt, waar op andere plekken ook door anderen aan is meegewerkt.

Toch heeft het ook een idealistisch nevendoel; voorlezen!
Iets dat ik als vader natuurlijk veel te weinig doe en iets wat het er voor kinderen alleen maar leuker op maakt.

Voorlezen stimuleert de creativiteit en de woordenschat van kinderen (en zorgt er voor dat ouders ook nog eens weten wat kinderen lezen en bezighoudt). En het geeft een wethouder jeugd, jongeren en onderwijs zo heeeeeel af en toe een extra leuk klusje in een toch al leuke baan.

Uitspraken en wensen

In de laatste weken van het jaar zijn er veel momenten waarop beschouwend gesproken wordt. Op Internet, TV en radio, maar ook in ontmoetingen met mensen en via de traditionele kerstwensen die (al dan niet later ivm stakingen bij TNT) in de brievenbus landen.

Afgelopen weekend zag ik een interview van Clairy Polak met Guy van Rompuy, de voorzitter van de Raad van Europa. Een beminnelijk en aimabel man, met grote intelligentie, literaire kennis en ervaring in het politieke metier. Aan het einde van het interview loste hij een belofte in door een haiku voor te dragen;

in de winter
klinkt het gekras van de kraaien
ijler dan anders


Eén van de onderdelen van het interview ging over het feit dat hij aan het begin van zijn politieke carriere vooral ambities had en dat dit in de loop der tijd is omgeslagen naar idealen. Een mooie uitspraak, die getuigt van het feit dat iemand zichzelf kan beschouwen. Maar ook een uitspraak die anderen aan het denken kan zetten.

Mocht iemand de uitzending nog eens willen zien: http://www.vpro.nl/programma/buitenhof/afleveringen/44024909/media/44302962/#


Voor mijzelf werd daardoor nog eens helder dat ambities mooi zijn, maar dat ze vooral ten dienste moeten staan van idealen. Idealen zijn per definitie niet alleen korte-termijn doelen, maar vooral ook lange-termijndoelstellingen. Daarbij moet direct bedacht worden dat idealen voor iedereen anders kunnen zijn, maar uiteindelijk het altijd de moeite waard is om te zoeken naar idealen die gemeenschappelijk zijn.

Een andere uitspraak die me trof stond in een brief die ik kreeg uit Oostenrijk. Traditioneel krijgen wij jaarlijks een kerstgroet van een Oostenrijkse familie die we ooit in vakanties hebben leren kennen. Naast wat algemene zaken trof me de wens dat de wensen van al onze naasten mochten uitkomen. Als dat zou gebeuren kon het niet anders dan dat het met ons ook goed zou komen. Een mooie doordenker, maar de achterliggende gedachte trof me vooral omdat het de basis aangeeft van samenleven in een samenleving.

Daarom sluit ik me graag aan bij deze gedachte en wens ik iedereen dat de wensen van familie en naasten mogen uitkomen in de komende periode. En daarnaast wens ik iedereen toe dat naast die wensen ook hun naasten de ambitie hebben om hun idealen te verwezenlijken.

Fijne kerstdagen en een heel goed 2011!